Sonsuzlukta mermi; saçmalı yanardağlar…
Yaşandıkça kan ağlar buğulu çağlar.
Yalnızlık, sadece çorak toprak sağlar.
İnci saçması beklenen sapsarı bağlar…
Öğretirken eğitemediğimiz nice dimağlar…
“Dur!” meşalesi söndükten sonra
Niçin açsın bahtsız gonca?
Melek kisvesine bürünüp erimekte mum;
Işığında bahtını kurar tane tane kum,
Gölgesinde istikbal tahtına çıkar malum.
Bir çürük elma sebep hazin uçurum…
Bir gün boy verecek fidanlar ile avunurum.
Yücedir soyun; ırkın şahane…
On stage, pride-filled lies are met with thunderous applause,
With
looks like artificial roses, without a cause,
Soon
they will wither in the lines where peace is penned,
Forgive
yourself with the mercy you to others tend.
From
clouds of plenty, sorrow learned to fall,
A
spinning wound that named itself in all…
I
turned its face, yet truth refused to bend,
My heart
and yours could never meet nor blend.
And once
again, a deeper thought will fill your mind's domain;
When
fate sees you surrounded by your sorrows and your pain,
You'll
learn that life begins anew exactly where it ceased;
Like
cold tears drifting from a movie frame, forever released.
Even
if you do not love, keep poets by your side;
Though
love’s bullet wounds you, wear it with your pride.
Though
longing sets you ablaze, in old memories abide.
For
every passing minute is a theft, we cannot hide.
Take my
word for it
Yazarak yatıştırdım ruhumdaki fırtınayı,
Ayrılırken dünyadan, benden kalacak sayı:
Dokuz olsun; rüya merdiveninden kıl payı…
‘Uyusun da büyüsün’ yazgısından dolayı,
Ağzı var dili yok kader çıkmazı olayı,
Yazarak çalıştım kabullenişimdeki detayı.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
Küçüktün, ‘büyükleri dinle’ dediler.
İşe başladın, ‘yaşlıları örnek al’ dediler.
Yaş kemale erdi ‘konuşma’ dediler.
Çünkü senin her zaman büyüklerin oldu.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
‘Sen giderken ben geliyordum’, bir safta…
Beynin arka sokaklarında sözler, israfta…
‘Kusura bakma’ siması bir fotoğrafta…
‘Çok konuşuyorsun’ temsili derin itirafta.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
