Yaşamın hamleleri arasında ederken cenk,
Hiçbir kare düşmez ki birbirine denk.
Üşürken güneşli günleri anar olduk.
Yanarken ılık meltemi sanar olduk.
Her satır sonunda döner senden bir sayfa,
Hayıflanan hep tek bir taraftaki tayfa,
Dillerde hep o hazin söz:
Maalesef kaderimizdir coğrafya…
‘Pardon!’ diyeceksiniz, suçladığınız vicdanınız
çıkınca temize,
Tahliye edemediğiniz dünler akarken kahverengi denize…
Hani alırsın kalemi eline;
Açarsın günlüğünde bir sayfa…
Gül kokan bir tarih atarsın beline.
Zaman farklı akmaya başlar.
Burnunda ise yaprak solduran acı…
