Bir yamaçta, yeşerdiğin toprakta,
İyiler de var, zehirli kötüler de.
Hem yakında hem de uzakta,
Yaprağımızı solduracak sözler, dediler de…
Gör! Can suyun olacak eli…
Bu paha biçilmez değeri…
Tam bilmeli…
Çekip gidiyor hüznün keşkesinde,
Hep bizim sandığımız hazineler.
Acı çığlık feryat sesinde,
Yaralar dağlıyor narin sineler.
Dingin yağmurlardan doğan bu seli…
Gözyaşımızın eseri…
Tam bilmeli…
Tam bilmeli bir dili;
İster ana ister yabancı…
Gün ve gün yakan o sancı
Yaşlandım… Bir köşede durdum,
Gözlerim insanların üzerinde…
“Bir çehre doğsun”, derim de…
Toprağa düşmüş gül gibi masum…
Alınlarında garip yazgı;
Bir yudum sevgiye aç…
Gövdesi sararmış ağaç…
Donuk saat gölgesinde sarkaç…
Yüreğimde acı yüklü kaygı…
Alır götürür umudumu her seferinde.
Nöbetteyim…
Dizelerimin bileklerinde kelepçe;
Bir yanı hep çocuk kalmış öğretmen,
Ezber bozan emeller her daim egemen…
Kanadında evcil sözler barındıran serçe,
Konacağı zaman bakışlarındaki dilekçe:
“Nöbetteyim… Bizi biz yapanlara hürmeten.”
