Balon uçuruldu herkes inandı.
Cadı kazanı uğrak limandı.
Yalanlar üstünde omuz,
İftiralar gölgesinde dostuz,
Nefret olmuş tek kılavuz.
Laf çöplüğü dipsiz havuz.
Her gece uyumadan önce,
Dualarım topraksız gönce…
İnancı bataklığa gömünce,
Sözler sırat köprüsünde ipince…
Fotoğraftaki gülüşüm yarım kaldı.
Tespihteki düşüm yarım kaldı.
Altından gümüşüm yarım kaldı.
Körlerle dövüşüm yarım kaldı.
Sazım sözüm bu yolda yarım kaldı.
Feda ettiğim gerçekler yarım kaldı.
Veda ettiğim öğretmen yarım kaldı.
Her yürekte bir savaş; bilinmez galibi…
Derinlerde bir dünya; meçhul sahibi…
Evvel zaman içinde kalmış nasibi…
Belki de ruhumuzdur yorgun talibi…
Belki de hiç doğmadık sanıldığı gibi…
Günün çığlıkları; gecede yardım.
Ben hep esintili sessizliğe yârdım.
Sahipsiz türkü misali benim andım.
Issız yolculuklarda (ben) umudu andım.
Berrak sudur beklenen kahraman.
Belki de çalacaktır kapınızı, inan!
Hayallerimizin ocağında tüten duman,
Işığımızdır belki de gölge kıran.
Sonsuzlukta mermi; saçmalı yanardağlar…
Yaşandıkça kan ağlar buğulu çağlar.
Yalnızlık, sadece çorak toprak sağlar.
İnci saçması beklenen sapsarı bağlar…
Öğretirken eğitemediğimiz nice dimağlar…
“Dur!” meşalesi söndükten sonra
Niçin açsın bahtsız gonca?
Melek kisvesine bürünüp erimekte mum;
Işığında bahtını kurar tane tane kum,
Gölgesinde istikbal tahtına çıkar malum.
Bir çürük elma sebep hazin uçurum…
Bir gün boy verecek fidanlar ile avunurum.
Yücedir soyun; ırkın şahane…
On stage, pride-filled lies are met with thunderous applause,
With
looks like artificial roses, without a cause,
Soon
they will wither in the lines where peace is penned,
Forgive
yourself with the mercy you to others tend.
From
clouds of plenty, sorrow learned to fall,
A
spinning wound that named itself in all…
I
turned its face, yet truth refused to bend,
My heart
and yours could never meet nor blend.
And once
again, a deeper thought will fill your mind's domain;
When
fate sees you surrounded by your sorrows and your pain,
You'll
learn that life begins anew exactly where it ceased;
Like
cold tears drifting from a movie frame, forever released.
Even
if you do not love, keep poets by your side;
Though
love’s bullet wounds you, wear it with your pride.
Though
longing sets you ablaze, in old memories abide.
For
every passing minute is a theft, we cannot hide.
Take my
word for it
Yazarak yatıştırdım ruhumdaki fırtınayı,
Ayrılırken dünyadan, benden kalacak sayı:
Dokuz olsun; rüya merdiveninden kıl payı…
‘Uyusun da büyüsün’ yazgısından dolayı,
Ağzı var dili yok kader çıkmazı olayı,
Yazarak çalıştım kabullenişimdeki detayı.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
Küçüktün, ‘büyükleri dinle’ dediler.
İşe başladın, ‘yaşlıları örnek al’ dediler.
Yaş kemale erdi ‘konuşma’ dediler.
Çünkü senin her zaman büyüklerin oldu.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
‘Sen giderken ben geliyordum’, bir safta…
Beynin arka sokaklarında sözler, israfta…
‘Kusura bakma’ siması bir fotoğrafta…
‘Çok konuşuyorsun’ temsili derin itirafta.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
Bir yamaçta, yeşerdiğin toprakta,
İyiler de var, zehirli kötüler de.
Hem yakında hem de uzakta,
Yaprağımızı solduracak sözler, dediler de…
Gör! Can suyun olacak eli…
Bu paha biçilmez değeri…
Tam bilmeli…
Çekip gidiyor hüznün keşkesinde,
Hep bizim sandığımız hazineler.
Acı çığlık feryat sesinde,
Yaralar dağlıyor narin sineler.
Dingin yağmurlardan doğan bu seli…
Gözyaşımızın eseri…
Tam bilmeli…
Tam bilmeli bir dili;
İster ana ister yabancı…
Gün ve gün yakan o sancı
Yaşlandım… Bir köşede durdum,
Gözlerim insanların üzerinde…
“Bir çehre doğsun”, derim de…
Toprağa düşmüş gül gibi masum…
Alınlarında garip yazgı;
Bir yudum sevgiye aç…
Gövdesi sararmış ağaç…
Donuk saat gölgesinde sarkaç…
Yüreğimde acı yüklü kaygı…
Alır götürür umudumu her seferinde.
Nöbetteyim…
Dizelerimin bileklerinde kelepçe;
Bir yanı hep çocuk kalmış öğretmen,
Ezber bozan emeller her daim egemen…
Kanadında evcil sözler barındıran serçe,
Konacağı zaman bakışlarındaki dilekçe:
“Nöbetteyim… Bizi biz yapanlara hürmeten.”
Bir kitap kapağında gördüm yüzümü,
Kırmızı küsmüş maviye; beyaz siyaha.
Kırık dudaklarında işittim biçare sözümü,
Yolculuğum, umut gecelerinden çıkmaz sabaha.
Günaydın dediğim için pişmanım…
Film afişinde ibretlik halim…
İki yana düşmüş yalın ellerim…
Bakışlarımda tarih olmuş emsalim…
‘Kalbime kuvvet!’ Uyan! Sağ salim…
‘Sen mi düzelteceksin?’ diyenleri
Puslu gecelere serdiğim için pişmanım…
Hiç eskimeyen sözler ile çiğnendi;
Siyah beyaz gözler ile ahengi.
Rafa kaldırıldı ruhumun rengi…
Hayallerimde özlemim ve nefesimin dengi…
‘Rahatına bak!’ diyen yüzlere…
Bazen dört, bazen beş şeritlerde,
Bilgimin ufukları amansız geçitlerde.
Yanlışları buldum her denemede;
Doğrular, onların akıl süzgecinde.
Merak denizinde yüzenlerin yerini aldım.
Düşünce, çok bilenlerin hazin maskesi;
Yüreğimizde geç görenlerin öfkesi.
Neye yarar birilerinin nafile keşkesi?
Yukarıdakilerin hangisiyle kovalandım?
Zamanında kızdıklarımın yerini aldım.
Büyürken küçüldüğümüz evrendi.
“Aşağıdakilerden hangisi?” dendi.
Bulamayınca kendini seçenekte,
Çare, şıkları ikiye indirmekte.
Gece gündüze yakmış iken abayı,
Yıllar haftalar ile yaşarken balayı,
Yürekler tek bir an bile affetmez hatayı.
Ruhumuz dakikalar içinde kucaklarken anayı,
Kalbimizin duvarında vicdan, yaşar bu davayı.
Nasılsın? Diye soruyorlar…
Sinirli değil… Biri anlar da…
Şiirliyim hep, dar zamanlarda…
Aceleye gelmez aşk; severiz ağır aksak,
Geniş zamanlar dileriz; budur bizdeki adak.
Kaderin çizdiği tabloda yarım kalmasak,
Renklerin arasında nefes için haykırsak,
Açıktır bazı kapılar; diğerleri hep yasak.
Gülümsemeyi terk ettik,
Bulutsuz anlarda
Çıkıp gelsin istedik,
Hep dar zamanlarda…
Arkadaş, anlamı her an değişen unvan,
Ömür seyahatinde yanına aldığın cüzdan.
Sır gibi taşıdığın acı soğuktur rüyan;
Sana paydaş, sevmediğine düşman.
Yalnızlık titretir ruhunu ayazdan;
Bencillik melodisi çalar uzaktan.
Ve…
Mevsimin ilk karı yağdı…
Ve karın keyfini en çok…
Çocuklar çıkardı!
Duygular, gönül kasırgasında alabora,
İki ruh arasında sözler kumbara,
Dünden öğrendiklerimiz sade hatıra,
Kimi kime yeğlediğiniz gözü kara,
Beyaz gider, pembe bulutlar doğar kazara.
Ve…
Mevsimin ilk karı yağdı…
Ve karın keyfini en çok…
Çocuklar çıkardı!
Being confident, she creates a career branded;
Always
serious, she owns a way star-blended;
All
determined, she ignores who is offended;
Levelling
up the stairs day by day mended
So
tell me, the increasingly bossy lady…
How
many inches your status has grown…
She
says, ‘she has dragged herself up by her own bootstraps.’
People
all around admire her capacity of treading all mishaps.
How
many inches has your status grown?
Coming
by scratching with her nails, she fascinates.
Dead
sure knowing what to do, she never hesitates.
Have
a look at the awe on the face of your mates.
They
are all in pursuit, raising your rates.
Tell
me how many inches your status has grown…
How many
inches has your status grown?
How many inches has your status grown?
Her canın cananında bir an: rezil,
Kimsenin bilmediği yüklerle dolu mendil,
Dünden bugüne hep yas tutan nesil,
Verdiği her sözde içeride yatan cahil,
Sonunu bile bile peşine düştüğü katil,
Ayağa kalkmayı bilse de sonu gafil.
Gözlerime emir versem, söz temsil:
“Aynadaki son, kalbimdeki o ana devril.”
“Odamın penceresinde yeşerene yenil.”
Şairin kalemi su; okuyana sebil,
Harflerin arası durmak bilmeyen menzil,
Sen de yerini al; ömür bitmeden acil!
Yine emretsem yangınıma bir şekil:
“Yaş dallarında kor ateşlerle serpil.”
“Zifiri karanlıkta yıldız olsun kandil.”
Asırlardır haykıran gönül işçileri kefil...
Rüzgarın otağında yapraklar bencil...
Gece de olsa aşk her daim yeşil...
Yapılan her
hata, birer talep…
Ruhunu açmak
için bu sebep…
Gönülleri yılan
yolundan arındıran mektep,
Ruh kalemiyle
adım adım yok ettiği akrep,
Her derde
devadır yüreğindeki mürekkep.
Öğrenciler hep
bir arada; aynı payda…
Sınavları pek
çetin; ufukta tek fayda:
“Şeytanı bile
dize getirecek güçteki ermiş.”
“Aşk olsun,”
selamı dillerindeki altın deyiş.
Vazgeçmek
özgürlüktür der her derviş.
Çukurlara girip
çıktılar; kalpler aşk damgalı.
Dünya
nimetlerini gördüler; kumaşlar alacalı.
Günah deryasına
itildiler; tövbeleri okunaklı.
Bedenleri bu
âlemde; yaşamları dokunaklı.
Anadolu duası
ile: “Aşk olsun onlara!”
Derviş, selamı
ile tutuşturdu kıvılcım.
Hayat sofranıza
edep sundu salkım salkım.
Gençliğinizin
sefasını sansanız da tılsım,
Geçen yıllar,
sanrılarla doğurur alkım.
Aşk olsun, görüp de yanmayanlara!
Karnında zehre benzeyen bir şey, adı kuşku;
Ardından gelen sayfalarca "Sen", hadi oku!
Bastırma o yanardağı; gül özünden doku!
Yüreğine oturan kâbus eşliğinde uyku;
Seni arşa çıkaracak kudrettir korku...
"Nerede kalmıştık?" ömür ayracı ile gevşe!
"Ne kaçırdım?" sorusu yaratsa da endişe,
Çıkarma aklından; bunlar sadece klişe.
Aklın dursa yüreğin savaşsın nöbetleşe!
Geceyi giyinmiş ruhun evi sanki kafes;
Bulaşıcıdır sözün gücü, bırakmaz ki heves.
Yeri gelir, keserler müziği; ki o tek nefes.
Kulağının üstüne yat; bekle gelsin o ses...
Susuz kalmış arzular: Dilleri bir karış.
Çevir gözlerini bir tabloya: Orada kaçış.
Ezme kendini; korkuyu anlamaya çalış.
Dinleme o çok bilmişleri; onlar hep yanlış.
Silah gibi kullan korkunu; orada mutlak varış.
Baharın bozduğunu korku yazar.
Duygu bozumunda ise başlar inkâr.
Kalabalıklar içinde
karakalem çehre çizdim;
Geleceğin siyah
beyaz resminden habersizdim.
Tutkunun
gamzelerine yakutlar dizdim;
Bir taneciğine
yenilecek kadar çaresizdim.
Dalgaların
şekil verdiği gençlik,
Ağzı köpük
içinde kızgın beylik,
Ortaya çıkan
silik ve yorgun benlik.
Ne istediler
senden? Bir adam, dört başı mamur;
Ellerin
ceplerinde yürürken, başında yağmur,
Yakanı hiç
bırakmadı üstüne bulaşan çamur,
Hep senden bir
şey bekleyenlerin elinde hamur...
Aynanın
karşısına geçtiğinde beliren kambur.
Dili olsa da
gecelerin, bir an söylese:
“Hasret kaldın;
kısacık sevda seli sese.”
Biliyorum,
yüreğim; ihtiyacın var ateşkese.
Fear, by word, by definition
Has never been in my term
Being challenged by anyone
