Balon uçuruldu herkes inandı.
Cadı kazanı uğrak limandı.
Yalanlar üstünde omuz,
İftiralar gölgesinde dostuz,
Nefret olmuş tek kılavuz.
Laf çöplüğü dipsiz havuz.
Her gece uyumadan önce,
Dualarım topraksız gönce…
İnancı bataklığa gömünce,
Sözler sırat köprüsünde ipince…
Fotoğraftaki gülüşüm yarım kaldı.
Tespihteki düşüm yarım kaldı.
Altından gümüşüm yarım kaldı.
Körlerle dövüşüm yarım kaldı.
Sazım sözüm bu yolda yarım kaldı.
Feda ettiğim gerçekler yarım kaldı.
Veda ettiğim öğretmen yarım kaldı.
Yaşlandım… Bir köşede durdum,
Gözlerim insanların üzerinde…
“Bir çehre doğsun”, derim de…
Toprağa düşmüş gül gibi masum…
Alınlarında garip yazgı;
Bir yudum sevgiye aç…
Gövdesi sararmış ağaç…
Donuk saat gölgesinde sarkaç…
Yüreğimde acı yüklü kaygı…
Alır götürür umudumu her seferinde.
Nöbetteyim…
Dizelerimin bileklerinde kelepçe;
Bir yanı hep çocuk kalmış öğretmen,
Ezber bozan emeller her daim egemen…
Kanadında evcil sözler barındıran serçe,
Konacağı zaman bakışlarındaki dilekçe:
“Nöbetteyim… Bizi biz yapanlara hürmeten.”
