Şiir-sihir, Okan Emanet

 Şarkıyı dinlemek için

Yazarak yatıştırdım ruhumdaki fırtınayı,

Ayrılırken dünyadan, benden kalacak sayı:

Dokuz olsun; rüya merdiveninden kıl payı…

‘Uyusun da büyüsün’ yazgısından dolayı,

Ağzı var dili yok kader çıkmazı olayı,

Yazarak çalıştım kabullenişimdeki detayı.

 

Bir damla şiir

Ne güzel sihir…

 

Küçüktün, ‘büyükleri dinle’ dediler.

İşe başladın, ‘yaşlıları örnek al’ dediler.

Yaş kemale erdi ‘konuşma’ dediler.

Çünkü senin her zaman büyüklerin oldu.

 

Bir damla şiir

Ne güzel sihir…

 

‘Sen giderken ben geliyordum’, bir safta…

Beynin arka sokaklarında sözler, israfta…

‘Kusura bakma’ siması bir fotoğrafta…

‘Çok konuşuyorsun’ temsili derin itirafta.

 

Bir damla şiir

Ne güzel sihir…

Tam bilmeli, Okan Emanet (Kaybettiklerimiz için...)

Şarkıyı dinlemek için

Bir yamaçta, yeşerdiğin toprakta,

İyiler de var, zehirli kötüler de.

Hem yakında hem de uzakta,

Yaprağımızı solduracak sözler, dediler de…

 

Gör! Can suyun olacak eli…

Bu paha biçilmez değeri…

Tam bilmeli…

 

Çekip gidiyor hüznün keşkesinde,

Hep bizim sandığımız hazineler.

Acı çığlık feryat sesinde,

Yaralar dağlıyor narin sineler.

 

Dingin yağmurlardan doğan bu seli…

Gözyaşımızın eseri…

Tam bilmeli…

 

Tam bilmeli bir dili;

İster ana ister yabancı…

Gün ve gün yakan o sancı

Kaleminde bulacak mecali.

Nöbetteyim, Okan Emanet

 

Şarkıyı dinlemek için

Yaşlandım… Bir köşede durdum,

Gözlerim insanların üzerinde…

“Bir çehre doğsun”, derim de…

Toprağa düşmüş gül gibi masum…

 

Alınlarında garip yazgı;

Bir yudum sevgiye aç…

Gövdesi sararmış ağaç…

Donuk saat gölgesinde sarkaç…

Yüreğimde acı yüklü kaygı…

Alır götürür umudumu her seferinde.

 

Nöbetteyim…

Dizelerimin bileklerinde kelepçe;

Bir yanı hep çocuk kalmış öğretmen,

Ezber bozan emeller her daim egemen…

Kanadında evcil sözler barındıran serçe,

Konacağı zaman bakışlarındaki dilekçe:

               “Nöbetteyim… Bizi biz yapanlara hürmeten.”

Pişmanım, Okan Emanet

Şarkıyı dinlemek için

Bir kitap kapağında gördüm yüzümü,

Kırmızı küsmüş maviye; beyaz siyaha.

Kırık dudaklarında işittim biçare sözümü,

Yolculuğum, umut gecelerinden çıkmaz sabaha.

Günaydın dediğim için pişmanım…

 

Film afişinde ibretlik halim…

İki yana düşmüş yalın ellerim…

Bakışlarımda tarih olmuş emsalim…

‘Kalbime kuvvet!’ Uyan! Sağ salim…

‘Sen mi düzelteceksin?’ diyenleri

Puslu gecelere serdiğim için pişmanım…

 

Hiç eskimeyen sözler ile çiğnendi;

Siyah beyaz gözler ile ahengi.

Rafa kaldırıldı ruhumun rengi…

Hayallerimde özlemim ve nefesimin dengi…

‘Rahatına bak!’ diyen yüzlere…

İyi geceler dediğim için pişmanım…

Yerini aldım, Okan Emanet

Şarkıyı dinlemek için

Bazen dört, bazen beş şeritlerde,

Bilgimin ufukları amansız geçitlerde.

Yanlışları buldum her denemede;

Doğrular, onların akıl süzgecinde.

Merak denizinde yüzenlerin yerini aldım.

 

Düşünce, çok bilenlerin hazin maskesi;

Yüreğimizde geç görenlerin öfkesi.

Neye yarar birilerinin nafile keşkesi?

Yukarıdakilerin hangisiyle kovalandım?

Zamanında kızdıklarımın yerini aldım.

 

Büyürken küçüldüğümüz evrendi.

“Aşağıdakilerden hangisi?” dendi.

Bulamayınca kendini seçenekte,

Çare, şıkları ikiye indirmekte.

Arada kalanların yerini aldım.

Dar Zamanlarda, Okan Emanet

Şarkıyı dinlemek için

Gece gündüze yakmış iken abayı,

Yıllar haftalar ile yaşarken balayı,

Yürekler tek bir an bile affetmez hatayı.

Ruhumuz dakikalar içinde kucaklarken anayı,

Kalbimizin duvarında vicdan, yaşar bu davayı.

 

Nasılsın? Diye soruyorlar…

Sinirli değil… Biri anlar da…

Şiirliyim hep, dar zamanlarda…

 

Aceleye gelmez aşk; severiz ağır aksak,

Geniş zamanlar dileriz; budur bizdeki adak.

Kaderin çizdiği tabloda yarım kalmasak,

Renklerin arasında nefes için haykırsak,

Açıktır bazı kapılar; diğerleri hep yasak.

 

Gülümsemeyi terk ettik,

Bulutsuz anlarda

Çıkıp gelsin istedik,

Hep dar zamanlarda…