Bir yamaçta, yeşerdiğin toprakta,
İyiler de var, zehirli kötüler de.
Hem yakında hem de uzakta,
Yaprağımızı solduracak sözler, dediler de…
Gör! Can suyun olacak eli…
Bu paha biçilmez değeri…
Tam bilmeli…
Çekip gidiyor hüznün keşkesinde,
Hep bizim sandığımız hazineler.
Acı çığlık feryat sesinde,
Yaralar dağlıyor narin sineler.
Dingin yağmurlardan doğan bu seli…
Gözyaşımızın eseri…
Tam bilmeli…
Tam bilmeli bir dili;
İster ana ister yabancı…
Gün ve gün yakan o sancı
Kafiye mi?
Hikaye mi?
Çıktım içimde
yolculuğa
Gördüm ki
acılar ve sızılar kol kola
Dedim ki;
Kalbin
yarılsaydı da içine vicdan girseydi
Kafiyeler de
hikayelerde yitip gitseydi
Ya da hikayeler
kafiyeleri sevseydi.
Çıktım içimde
yolculuğa
Gördüm ki
acılar ve sızılar kol kola
Aklını
yaşamakla bozmuş yürekler
Ansızın küle
dönmüş kürekler
Bu seyahatte
tanıdığım hayatlar
Amaçsız,
umarsız onlar; çok bayatlar
Neleri eksikti
acaba?
Kafiye mi?
Hikaye mi?
Çıktım içimde
yolculuğa
Gördüm ki
acılar ve sızılar kol kola
Yüreğinden
büyük aşklara girişenler
Sonunda
hayallerini parayla sınayanlar
Benzine can
gelmeyen o insanlar
Ciğeri hiç
sızlamadan o didişenler
Kafiyeden mi
uzaklar?
Yoksa
hikayeleri mi böyle?
Çıktım içimde
yolculuğa
Gördüm ki
acılar ve sızılar kol kola
Yazan: Okan Emanet
