Nöbetteyim, Okan Emanet

 

Şarkıyı dinlemek için

Yaşlandım… Bir köşede durdum,

Gözlerim insanların üzerinde…

“Bir çehre doğsun”, derim de…

Toprağa düşmüş gül gibi masum…

 

Alınlarında garip yazgı;

Bir yudum sevgiye aç…

Gövdesi sararmış ağaç…

Donuk saat gölgesinde sarkaç…

Yüreğimde acı yüklü kaygı…

Alır götürür umudumu her seferinde.

 

Nöbetteyim…

Dizelerimin bileklerinde kelepçe;

Bir yanı hep çocuk kalmış öğretmen,

Ezber bozan emeller her daim egemen…

Kanadında evcil sözler barındıran serçe,

Konacağı zaman bakışlarındaki dilekçe:

               “Nöbetteyim… Bizi biz yapanlara hürmeten.”

Pişmanım, Okan Emanet

Şarkıyı dinlemek için

Bir kitap kapağında gördüm yüzümü,

Kırmızı küsmüş maviye; beyaz siyaha.

Kırık dudaklarında işittim biçare sözümü,

Yolculuğum, umut gecelerinden çıkmaz sabaha.

Günaydın dediğim için pişmanım…

 

Film afişinde ibretlik halim…

İki yana düşmüş yalın ellerim…

Bakışlarımda tarih olmuş emsalim…

‘Kalbime kuvvet!’ Uyan! Sağ salim…

‘Sen mi düzelteceksin?’ diyenleri

Puslu gecelere serdiğim için pişmanım…

 

Hiç eskimeyen sözler ile çiğnendi;

Siyah beyaz gözler ile ahengi.

Rafa kaldırıldı ruhumun rengi…

Hayallerimde özlemim ve nefesimin dengi…

‘Rahatına bak!’ diyen yüzlere…

İyi geceler dediğim için pişmanım…

Yerini aldım, Okan Emanet

Şarkıyı dinlemek için

Bazen dört, bazen beş şeritlerde,

Bilgimin ufukları amansız geçitlerde.

Yanlışları buldum her denemede;

Doğrular, onların akıl süzgecinde.

Merak denizinde yüzenlerin yerini aldım.

 

Düşünce, çok bilenlerin hazin maskesi;

Yüreğimizde geç görenlerin öfkesi.

Neye yarar birilerinin nafile keşkesi?

Yukarıdakilerin hangisiyle kovalandım?

Zamanında kızdıklarımın yerini aldım.

 

Büyürken küçüldüğümüz evrendi.

“Aşağıdakilerden hangisi?” dendi.

Bulamayınca kendini seçenekte,

Çare, şıkları ikiye indirmekte.

Arada kalanların yerini aldım.

Dar Zamanlarda, Okan Emanet

Şarkıyı dinlemek için

Gece gündüze yakmış iken abayı,

Yıllar haftalar ile yaşarken balayı,

Yürekler tek bir an bile affetmez hatayı.

Ruhumuz dakikalar içinde kucaklarken anayı,

Kalbimizin duvarında vicdan, yaşar bu davayı.

 

Nasılsın? Diye soruyorlar…

Sinirli değil… Biri anlar da…

Şiirliyim hep, dar zamanlarda…

 

Aceleye gelmez aşk; severiz ağır aksak,

Geniş zamanlar dileriz; budur bizdeki adak.

Kaderin çizdiği tabloda yarım kalmasak,

Renklerin arasında nefes için haykırsak,

Açıktır bazı kapılar; diğerleri hep yasak.

 

Gülümsemeyi terk ettik,

Bulutsuz anlarda

Çıkıp gelsin istedik,

Hep dar zamanlarda…