Balon uçuruldu herkes inandı.
Cadı kazanı uğrak limandı.
Yalanlar üstünde omuz,
İftiralar gölgesinde dostuz,
Nefret olmuş tek kılavuz.
Laf çöplüğü dipsiz havuz.
Her gece uyumadan önce,
Dualarım topraksız gönce…
İnancı bataklığa gömünce,
Sözler sırat köprüsünde ipince…
Fotoğraftaki gülüşüm yarım kaldı.
Tespihteki düşüm yarım kaldı.
Altından gümüşüm yarım kaldı.
Körlerle dövüşüm yarım kaldı.
Sazım sözüm bu yolda yarım kaldı.
Feda ettiğim gerçekler yarım kaldı.
Veda ettiğim öğretmen yarım kaldı.
Her yürekte bir savaş; bilinmez galibi…
Derinlerde bir dünya; meçhul sahibi…
Evvel zaman içinde kalmış nasibi…
Belki de ruhumuzdur yorgun talibi…
Belki de hiç doğmadık sanıldığı gibi…
Günün çığlıkları; gecede yardım.
Ben hep esintili sessizliğe yârdım.
Sahipsiz türkü misali benim andım.
Issız yolculuklarda (ben) umudu andım.
Berrak sudur beklenen kahraman.
Belki de çalacaktır kapınızı, inan!
Hayallerimizin ocağında tüten duman,
Işığımızdır belki de gölge kıran.
Sonsuzlukta mermi; saçmalı yanardağlar…
Yaşandıkça kan ağlar buğulu çağlar.
Yalnızlık, sadece çorak toprak sağlar.
İnci saçması beklenen sapsarı bağlar…
Öğretirken eğitemediğimiz nice dimağlar…
“Dur!” meşalesi söndükten sonra
Niçin açsın bahtsız gonca?
Melek kisvesine bürünüp erimekte mum;
Işığında bahtını kurar tane tane kum,
Gölgesinde istikbal tahtına çıkar malum.
Bir çürük elma sebep hazin uçurum…
Bir gün boy verecek fidanlar ile avunurum.
Yücedir soyun; ırkın şahane…
On stage, pride-filled lies are met with thunderous applause,
With
looks like artificial roses, without a cause,
Soon
they will wither in the lines where peace is penned,
Forgive
yourself with the mercy you to others tend.
From
clouds of plenty, sorrow learned to fall,
A
spinning wound that named itself in all…
I
turned its face, yet truth refused to bend,
My heart
and yours could never meet nor blend.
And once
again, a deeper thought will fill your mind's domain;
When
fate sees you surrounded by your sorrows and your pain,
You'll
learn that life begins anew exactly where it ceased;
Like
cold tears drifting from a movie frame, forever released.
Even
if you do not love, keep poets by your side;
Though
love’s bullet wounds you, wear it with your pride.
Though
longing sets you ablaze, in old memories abide.
For
every passing minute is a theft, we cannot hide.
Take my
word for it
Yazarak yatıştırdım ruhumdaki fırtınayı,
Ayrılırken dünyadan, benden kalacak sayı:
Dokuz olsun; rüya merdiveninden kıl payı…
‘Uyusun da büyüsün’ yazgısından dolayı,
Ağzı var dili yok kader çıkmazı olayı,
Yazarak çalıştım kabullenişimdeki detayı.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
Küçüktün, ‘büyükleri dinle’ dediler.
İşe başladın, ‘yaşlıları örnek al’ dediler.
Yaş kemale erdi ‘konuşma’ dediler.
Çünkü senin her zaman büyüklerin oldu.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
‘Sen giderken ben geliyordum’, bir safta…
Beynin arka sokaklarında sözler, israfta…
‘Kusura bakma’ siması bir fotoğrafta…
‘Çok konuşuyorsun’ temsili derin itirafta.
Bir damla şiir
Ne güzel sihir…
Bir yamaçta, yeşerdiğin toprakta,
İyiler de var, zehirli kötüler de.
Hem yakında hem de uzakta,
Yaprağımızı solduracak sözler, dediler de…
Gör! Can suyun olacak eli…
Bu paha biçilmez değeri…
Tam bilmeli…
Çekip gidiyor hüznün keşkesinde,
Hep bizim sandığımız hazineler.
Acı çığlık feryat sesinde,
Yaralar dağlıyor narin sineler.
Dingin yağmurlardan doğan bu seli…
Gözyaşımızın eseri…
Tam bilmeli…
Tam bilmeli bir dili;
İster ana ister yabancı…
Gün ve gün yakan o sancı
Yaşlandım… Bir köşede durdum,
Gözlerim insanların üzerinde…
“Bir çehre doğsun”, derim de…
Toprağa düşmüş gül gibi masum…
Alınlarında garip yazgı;
Bir yudum sevgiye aç…
Gövdesi sararmış ağaç…
Donuk saat gölgesinde sarkaç…
Yüreğimde acı yüklü kaygı…
Alır götürür umudumu her seferinde.
Nöbetteyim…
Dizelerimin bileklerinde kelepçe;
Bir yanı hep çocuk kalmış öğretmen,
Ezber bozan emeller her daim egemen…
Kanadında evcil sözler barındıran serçe,
Konacağı zaman bakışlarındaki dilekçe:
“Nöbetteyim… Bizi biz yapanlara hürmeten.”
Bir kitap kapağında gördüm yüzümü,
Kırmızı küsmüş maviye; beyaz siyaha.
Kırık dudaklarında işittim biçare sözümü,
Yolculuğum, umut gecelerinden çıkmaz sabaha.
Günaydın dediğim için pişmanım…
Film afişinde ibretlik halim…
İki yana düşmüş yalın ellerim…
Bakışlarımda tarih olmuş emsalim…
‘Kalbime kuvvet!’ Uyan! Sağ salim…
‘Sen mi düzelteceksin?’ diyenleri
Puslu gecelere serdiğim için pişmanım…
Hiç eskimeyen sözler ile çiğnendi;
Siyah beyaz gözler ile ahengi.
Rafa kaldırıldı ruhumun rengi…
Hayallerimde özlemim ve nefesimin dengi…
‘Rahatına bak!’ diyen yüzlere…
Bazen dört, bazen beş şeritlerde,
Bilgimin ufukları amansız geçitlerde.
Yanlışları buldum her denemede;
Doğrular, onların akıl süzgecinde.
Merak denizinde yüzenlerin yerini aldım.
Düşünce, çok bilenlerin hazin maskesi;
Yüreğimizde geç görenlerin öfkesi.
Neye yarar birilerinin nafile keşkesi?
Yukarıdakilerin hangisiyle kovalandım?
Zamanında kızdıklarımın yerini aldım.
Büyürken küçüldüğümüz evrendi.
“Aşağıdakilerden hangisi?” dendi.
Bulamayınca kendini seçenekte,
Çare, şıkları ikiye indirmekte.
Gece gündüze yakmış iken abayı,
Yıllar haftalar ile yaşarken balayı,
Yürekler tek bir an bile affetmez hatayı.
Ruhumuz dakikalar içinde kucaklarken anayı,
Kalbimizin duvarında vicdan, yaşar bu davayı.
Nasılsın? Diye soruyorlar…
Sinirli değil… Biri anlar da…
Şiirliyim hep, dar zamanlarda…
Aceleye gelmez aşk; severiz ağır aksak,
Geniş zamanlar dileriz; budur bizdeki adak.
Kaderin çizdiği tabloda yarım kalmasak,
Renklerin arasında nefes için haykırsak,
Açıktır bazı kapılar; diğerleri hep yasak.
Gülümsemeyi terk ettik,
Bulutsuz anlarda
Çıkıp gelsin istedik,
Hep dar zamanlarda…
Arkadaş, anlamı her an değişen unvan,
Ömür seyahatinde yanına aldığın cüzdan.
Sır gibi taşıdığın acı soğuktur rüyan;
Sana paydaş, sevmediğine düşman.
Yalnızlık titretir ruhunu ayazdan;
Bencillik melodisi çalar uzaktan.
Ve…
Mevsimin ilk karı yağdı…
Ve karın keyfini en çok…
Çocuklar çıkardı!
Duygular, gönül kasırgasında alabora,
İki ruh arasında sözler kumbara,
Dünden öğrendiklerimiz sade hatıra,
Kimi kime yeğlediğiniz gözü kara,
Beyaz gider, pembe bulutlar doğar kazara.
Ve…
Mevsimin ilk karı yağdı…
Ve karın keyfini en çok…
Çocuklar çıkardı!
Zaman halkası, kolumda altın bilezik;
Pas tutmuş anılar; yolumda bakır müzik.
Pencere kenarında sazsız-sözsüz dinlerdik.
Ele geçirilmiş dualarımız hep ezik;
Dile gelmeyen acılarla yarınları ezdik.
Saat yönünde çevirdim gözlerini,
mâziye bakmadan…
Aksi yönünde dinledim sözlerini;
umut dileyerek aynadan…
Her bir dönemeçte zamanın aktörleri,
Kopardılar özümüzü, can suyumuz akmadan…
Gönlü tok bulutlardan acılar yağdı…
Bir girdap misali, derin sitemler adı…
Baştan döndürsem de değişmez tadı…
Kalbimdeki hesap gönlüne uymadı!
Çağ kapanıp dağ yaratıldı ağır ağır…
Nafile feryatlar; sade boşluğa bağır…
Boydan boya incir ağacını kesin;
Tuzlu yaşlar bedeninde, çağlar kesin.
Olsun! yeter ki yalnızlığımız üşümesin.
Cennet bahçelerinde kol kola incir…
Birbirleri arasında garip bir yarışma: Kibir…
Görünürde birbirine kenetlenmiş bir tasvir.
İlhamları bu demdir; demir soluk bir zincir.
Toprak örtüsü sarı; hayra yorma!
Beni gizlediğin yaralara asla sarma!
Göğsümde eskilerden kalma arma…
Kendi kendini yiyip bitiren bu karma…
Beni dün sanıp yitip gidenlere sorma!
Sürüsüne bereket sözlerin; her daim üstün…
Dizeler arasında, kurşun yüklü türkün…
Yazamadığım mısralarımla beni örtün.
İlk kez tanışmış edâlarla beni üzdün!
Being confident, she creates a career branded;
Always
serious, she owns a way star-blended;
All
determined, she ignores who is offended;
Levelling
up the stairs day by day mended
So
tell me, the increasingly bossy lady…
How
many inches your status has grown…
She
says, ‘she has dragged herself up by her own bootstraps.’
People
all around admire her capacity of treading all mishaps.
How
many inches has your status grown?
Coming
by scratching with her nails, she fascinates.
Dead
sure knowing what to do, she never hesitates.
Have
a look at the awe on the face of your mates.
They
are all in pursuit, raising your rates.
Tell
me how many inches your status has grown…
How many
inches has your status grown?
How many inches has your status grown?
Having fallen into the graceful
silence,
A broken soul is to pay sentence,
In which spending ages in cage is a
gift,
Whereas feeding the rage has come
adrift.
Counting days from birth becomes
swift;
Thereby, you fight against realities
and dayshift.
Do you know how many you added with
prudence?
To reflect on the past in shame,
Celebrate the birthday so lame.
No way to avoid a sense of dread,
Stand against the fate and go ahead.
Another June 30th is
shining,
By which moment my heart is whining;
Indeed, what is salient is the few
people
Who have done nothing in my life but
rattle.
Life has inscrutable lessons every
second,
Which is why you are forced to
reckon
That so-called humans are forms of
ephemeral.
Whoever you have favoured is one
betrayal.
Blow the candles on the birthday
cake,
And remember the friends give or
take…
Just fake!!!
Sevgi yerine kavga,
Doğanın boynunda pranga,
Beyin yoksunu omurga,
Nefret mühürlü damga…
Tabiat sararmış; güneşin kaşlarında sinir.
Bembeyaz yüzler; ruhunun feri sönmüş şiir.
Dümene geçen nefret; lambası aynalı sihir.
Toynaklarıyla akıl yürüten topal beygir...
Bir ümit, vicdanla saygıyı bir araya getir.
Ne uğruna kin ile örülmüş bu saplantı?
Ne için, savaşan kalplerdeki çarpıntı?
Nereye gitti akıl–baş arası bağlantı?
Neye yarar deprem misali bu sarsıntı?
Yaşanır mı ki bir an, “Barış” adlı rastlantı?
Almışken yükünü zaman içinde,
Sevinmişken maviliklerin ininde,
Seni çağırıyor ufukta görünen gemi.
Kum saatine direnmek elde mi?
Yeryüzünde renkler ayrı bir aşama.
Denizin kalbi dokunur her yaşama.
Rüzgârın hediyesi çiçektir dalgaya,
Hazır ol! Sana gelenleri almaya...
Kıyıya vurduk her darbede;
Gönlümüzde garip arbede;
Anlaşılmadığımız hikâyede;
"Günü gelir" der, bizim kaide.
Fallara inanacak kadir aciz,
Ufuk çizgisi tarumar deniz.
Alıp başımı düştüm yollara...
Karşımda vadesi dolmuş bedenler,
Aşkın iksirini feda edenler,
Bir cevaba muhtaç nedenler,
Şaşıp kaldım gövdesiz insanlara.
Bir yandan gülerken o ilk aşka,
Grileşmiştir nefes; ondan başka.
Bedeli varsayımlarla ödenmiş inanç,
Uyku öncesi dimağında yanan utanç,
Siyahla başlarsın hep; hayat satranç.
Beklersin; dokunsun yarana bir el.
Umarsın; ömür kirişlerinde haber,
Doğsun istersin; güneş ve ay beraber.
Kâinat kocaman; hayat dar çember.
Ansızın gittiğin yerden yine gel!
İki nokta arasında zalim tartı;
Eskimiş ruhlar ve eksilmiş artı,
Açlığın çığlığında süzülen martı,
Sesini duyabilecek aşkın tek şartı:
“Yabana atma! Kalbindeki sızıları...”
Zan altında yürekler adımlarken aheste;
Düşünce sepetinde fikirler deste deste,
Benim nutkumda; hisli nağmeli beste.
Yolları kapatan sarmaşıklar gibi cesur;
Vara yoğa karışan doğa gibi özgür.
Öyle oyaladım ki sesimi; azâbım kabir,
Yayan yapıldak sevdam; kanı demir,
Su sesi eşliğinde dünyama batan emir:
“Aç hıçkırıklarını semaya!” diyor metcezir.
Her canın cananında bir an: rezil,
Kimsenin bilmediği yüklerle dolu mendil,
Dünden bugüne hep yas tutan nesil,
Verdiği her sözde içeride yatan cahil,
Sonunu bile bile peşine düştüğü katil,
Ayağa kalkmayı bilse de sonu gafil.
Gözlerime emir versem, söz temsil:
“Aynadaki son, kalbimdeki o ana devril.”
“Odamın penceresinde yeşerene yenil.”
Şairin kalemi su; okuyana sebil,
Harflerin arası durmak bilmeyen menzil,
Sen de yerini al; ömür bitmeden acil!
Yine emretsem yangınıma bir şekil:
“Yaş dallarında kor ateşlerle serpil.”
“Zifiri karanlıkta yıldız olsun kandil.”
Asırlardır haykıran gönül işçileri kefil...
Rüzgarın otağında yapraklar bencil...
Gece de olsa aşk her daim yeşil...
